sevgili insanlık!

...Sevgili İnsanlık! Bir çocuk masumiyetiyle bir kez daha “elma” diyoruz. Ne olur çık artık!..

Biz elma dedikçe neden saklanıyorsun sen insanlık???İnsanlar çoğaldıkça sen neden insanlığını kaybediyorsun???

Seni kaybettiğimizde,insanlık yeni varolmuştu aslında...Varlığının ilk anlarında kaybettik seni de...Ãdem(as) cennetteki o elmayı alıp,dünyaya gönderildikten sonra sende özünü yitirdin...O hatayla zaten insan oldun...O hata artık senin özün oldu...Sonra Habil ile Kabil de o hatadan nasibini aldı ve asıl insansızlık dünyada ilk defa yüzünü göstermiş oldu...

Seni mumlarla değil,ayışığı aydınlığıyla arıyoruz...Sen o kadar derinlere ve karanlıklara gömülmüşsün ki artık bulamıyoruz...Hadi be insanlık çık ortaya da görelim seni neymişsin...Ne kadar yürekliymişsin hadi göster kendini...Hadi!!!Ben vefa özünü hamurumda taşıyorum de,bizde sen geldin diyelim...Gelde bitirelim artık şu hüznü,matemi,arayışı...

Önüm,arkam,sağım,solum hüzün...Çünkü insanlık ölmüş be iki gözüm...Başımız sağolsun...NAGİHAN ZENGİN

Araştırmacı Yazarlar | Yazarlar