Ubudiyetin Kanatları

Her latifesi ayrı bir muamma olan insana verilmiş ne güzel bir ibadettir dua. Kulluğun, ibadetin azîm bir sırrı...

Hepimiz dua ediyor, tazarru ve niyazda bulunuyoruz; lakin bir süre sonra duamız kabul olunmayınca bırakıveriyoruz. Oysa dua bir istek listesi değildir, bir ibadettir. Çoğumuz duayı sadece başımız sıkışınca, sınav dönemlerinde veya bir dileğimiz olduğunda kapısını çaldığımız bir "istek kutusu" gibi görüyoruz. Eğer onun bir ibadet olduğu şuuruna varsak, maksudumuza ulaşsak da ulaşmasak da dua etmeye devam ederiz.

Öyle ya; dua ubudiyetin ruhudur ve halis bir imanın neticesidir... Azîm bir ubudiyet, külli bir kulluk ve ibadetin sırrıdır.

Mademki "Hem dua bir ubudiyettir. Ubudiyet ise semeratı uhreviyedir," deniliyor; öyleyse dünyevi maksatlar ibadetin gayesi olamaz! Dua, sadece isteklerin karşılanması için bir vasıta değil, kendisi tek başına bir ibadettir. Lillah (Allah) için yapmalı ve matlubuna vasıl olamasa da o sırrı keşfetmeye devam etmeli insan. Tabii, sırra ermek kolay olmasa gerek...

"Teshirin şükrünü eda etmek..." diyor bir yerde de Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri.

Nasıl oluyor teshirin şükrü? Ve ne demek teshir? Teshir; boyun eğdirme, itaat ettirmedir.

"Ya Rabbi! Ben aciz ve fakirim. Hayalim, emellerim geniş fakat gücüm ancak elimin ulaştığı yere kadar. Tüm kâinatı zerreden Şems'e (güneşe) bana musahhar eden (hizmet ettiren) sensin. Açlığımı doyuran toprağa hükmedemem, susuzluğumu gideren buluta emredemem. Hatta elimin uzandığı yere bile sen izin vermezsen ulaşamam..." Bunlar bizim "kabil-i teshirimiz" (kendi gücümüzle boyun eğdirebileceğimiz şeyler) değildir.

İşte bu şuurla yapıldığında dua ibadeti, o teshirin şükrünü eda etmiş olur; aczimizi ve fakrımızı şefaatçi yapıp Allah'ın rahmet nazarını celbederiz.

Aczin ve fakrın cenahlarıyla (kanatlarıyla) makam-ı ala-yı ubudiyete (kulluğun en yüce makamına) uçmak ve ellerimizi sadece istemek için değil, o yüce makama kanat çırpmak için açmamız temennisiyle...

Eğitimci & Yazar

Elif SEVEN