SUSUN

Susun!

Bırakın yalanlar söylemeyi

Dünya güzel yer

Hayat da yaşamaya değer diye

Avutmayalım birbirimizi

Köleler gördüm

Zincirlerini seven

Ve fahişe ruhlarla karşılaştım

Gram menfaat için

İnsanlığını peşkeş çeken

Gariban her yerde gariban

Masumlar, çocuklar ve bir parça ben  ölüyor

Her gün bir  yerlerde

Aklım almıyor  güzel kardeşim

Vur patlasın çal oynasın partiler

Zarlar, kağıtlar, keyif çatanlar, vurdum duymazlar

Zillet, atalet, vahşet ve bilumum zafiyet

Nasıl sığıyor bunların hepsi

İnsan diye geçinenin vicdan dediği yere

Bırakın Hakkı, hukuku, doğru yolu

Kimse bilmiyor  midesi ve uçkurundan  ötesinin yolunu

Bırakın Allah aşkına!

Biraz daha kalalım demesin kimse

Bizim işimiz yok!

Bu soysuzların dünyasında

Utanıyorum!

Utanıyorum insanlığımdan

Gücüm gözlerimi çevirmeye

Dilim ancak şikayete dönüyor

Buğzetmekten taşa döndü

Bu sefil yüreğim

Elimden başka bir şey gelmiyor Rabbim

Lütfen;

Bitir dünya sürgünümü benim…