Yitirdik, bizi biz yapan ne varsa

Restore edilmiş hayatlar kaldı bize

İtina ile yok edilen anılar

Yıldızlarını toplayıp giden göğün,

Sancılı bekleyişleri kaldı bize

Arayalım derken, kaybolan biz olduk

Yitirdik, bizi biz yapan ne varsa.

Hani en çok kendini kandırırmış ya insan;

İtirafımdır! Kandırdım!

Ve şimdi gittiğim yolları dönmekten geliyorum,

Kendime.

Haylaz bir hayalin gölgesinde geçti ömür

Herkesi ve herşeyi içimize sığdırdık da

Bir kendimiz sığamadık.

İçinden şiir geçen günleri azalıyorken ömrün

Köşesine iliştik kafiyesine küs bir şiirin

Sancımız yatıyor şimdi

Yaşlı bir çınarın gölgesinde.

Sonrası bu kadar işte

Restore edilmiş yalnızlıklar kaldı bize

Kayda geçmeyen umutlar,

İzole edilmesi gereken duygular kaldı.

Hele bir kurusun yaralarımız

İşte o zaman sarılırız belki dört elle,

Hayata...

 Rabia Burcu Eslik.