Gazze'ye Dönsün Kuşlar

göğe bakarak

mutluluk demleyen çocuklardık biz.

gökyüzüne yükselen sesimiz,

yeryüzünün en güzel yankısıydı.

kuş sesleri ovalara yayılır

gökyüzünü hecelerdi şairler.

bulut beyazı defterlerimize

kocaman bir daire çizer

el ele tutuşan çocuklar kondururduk etrafına.

heyhat!

prozodisi bozuk,

detone bir şarkıdan

farksız şimdi dünya!

biz el ele tutuşurken

önce ellerimizi sildiler,

ardından kırmızı kalemlerle

boyadığımız kalplerimizi.

özenerek çizdiğimiz dünya

kapağı yırtılmış defterimizin ortasında

kocaman bir boşluktan ibaretti şimdi.

göğün mavisini heceleyen şairler

göğün üstüne titrerken

kalbi taş kesilmiş,

demir parçalarının ardına saklananlar!

marifetlerine baka baka

ağarttılar göğümüzü!

ah! Gazze...

bağrında acının közlendiği fosforlu şehir!

değil gözlerim,

yüreğim kamaşıyor sana bakarken!

"gazze'ye şiir yazılmaz!" demişti şair.

ne haklı!

Allah'ım...

dünyanın ekseni etrafında dönen acıyı uzaklaştır bizden.

topla bizi Allah'ım...

çok bölündük!

Gazze'ye ;

biraz gök

biraz kuş

biraz çiçek

biraz bahar ver Allah'ım...

Sen alemlerin biricik Rabbisin!

Gazze'ye yeni bir hayat ver...

Büyüksün!

| Rabia Burcu Eslik.